Praag & Dresden - Chr. Reiskoor "Holland Zingt"

Chr. Reiskoor "Holland Zingt"
Ga naar de inhoud

Praag & Dresden

Concertreizen > Reisverslagen
Koorverslag "Holland Zingt" Praag-Dresden 2013

Na een onrustig nachtje en een bellenwekker die op kwart voor vier stond, toch maar opgestaan zo rond half vier. Slapen kwam er toch niet meer van. Er was heel lang naar uitgekeken en nu was het dan zover, we gaan naar Praag en Dresden. Een lange dag reizen voor de boeg, maar de stemming in de bus was prima, zeker na de Hoeksche Waardse vertellingen in sappig dialect van Bas Riedé. Na een diner in een restaurant buiten Praag kwamen we dan even na tienen aan bij ons hotel. Toch wel redelijk ‘gaar’ doken we ons bed in voor een goed nachtje slapen en op naar dag twee.

Na een goed ontbijt en alle schaapjes weer in de bus gingen we op weg naar Praag. Vanuit de bus zagen we al de prachtige burcht van Praag. Ook het weer werkte prima mee, het was zonnig en we konden zonder jas. Nadat we de kleding in de St.-Nicolaaskerk (wat een kerk!) hadden achtergelaten, gingen we in groepjes met gidsen een stadswandeling maken.
Er was ook een langzamer groepje en dat leek me voor de eerste dag wel een idee. Leuke gids, die veel vertelde en genoeg tijd om mooie plaatjes te schieten. Ze wees ons ook een pannini bakkerij aan waar we konden lunchen, een pannini kostte de geweldige som van 25 kroon. Maar prima voor de lunch en smaakte ook goed. Terug bij de kerk heerlijk op de trap van de kerk gezeten en genoten van een zonnetje. Even een praatje maken met de toeristen en kijken of ze geen zin hadden in een concert. We moesten er even inkomen en wennen aan de ruimte met de generale. Maar het klonk alvast goed. Het was geweldig dat de kerk echt helemaal vol zat en wat hebben de mensen genoten! Sommigen zaten met tranen in de ogen te luisteren, het was ontroerend. Zelf moesten we soms ook iets wegslikken en we hebben daar een schitterend concert gegeven, met medewerking van zeer enthousiaste solisten, zeer zeker een heel goed begin! ‘s Avonds hebben we in een prachtige Jugendstil zaal gegeten en daarna zelf naar een concert met bekende melodieën en zang en ballet erbij. Terug nog een aardig stukje lopen naar de bus, die stond bij de Engelenbrug. Daar werden we alweer opgewacht door onze chauffeurs.

Toen ik ‘s morgens de gordijnen open deed, was het enorm mistig, maar al gauw kwam een zonnetje erdoor en zag het er heus aardig uit. Dat kwam mooi uit voor onze wandeling door de Burcht van Praag. Gelukkig hoefden we niet helemaal naar boven te lopen, de bus bracht ons een heel eind. Jas in de bus gelaten, wel de plu mee, achteraf maar goed ook. Met de gids langs alle mooie plekjes van de Burcht en de Vitus Kathedraal. Die zouden we later beter kunnen bekijken, nu stonden we alleen achterin en genoten van de prachtige gebrandschilderde ramen. Lekker op ons gemakkie een bakkie doen, natuurlijk met iets erbij, het is tenslotte vakantie. Met zo’n afmeting Apfelstrudel had je meteen geluncht. Vanaf de Burcht had je ook een magnifiek uitzicht op Praag met z’n vele torentjes. Daarna op naar het paleis voor het wisselen van de wacht. Met de neus vooraan gestaan, de soldaten in stram gelid en marcheren maar. Dan naar een restaurantje voor een broodje. Jan kon het natuurlijk niet laten, die wilde frietjes... Zaten we net allemaal lekker met ons eten onder de parasol en daar kwamen de eerste druppels, dat eindigde in een geweldige hoosbui met onweer. Allemaal naar binnen gevlucht. We moesten wel terug naar de bus voor de kleding. Maar we hebben stoere mannen (en vrouwen) en die lopen dan wel. Enigszins verregend kom je dan in de Kathedraal aan. Na wat gepraat mochten we opstellen. André moest nog even wachten op z’n collega organist, om boven te komen en voor uitleg. Maar na even wachten kwam hij en kon André spelen. Ondertussen was er achter in de kerk en aan de zijkanten al aardig wat publiek. Toch wel heel bijzonder om in zo’n Kathedraal te mogen zingen, volgens de meisjes van MCT ook echt een gunst. Fijn gezongen, maar wel anders dan de dag ervoor. Vanwege het slechte weer besloot het bestuur dat we na het concert terug zouden gaan naar het hotel, dan kon een ieder zich op ’t gemak verkleden voor ’t diner en de gezellige avond. Dat beloofde weer wat. Na een heerlijk diner buffet dan de gezellige avond. Ook werden de solisten en de busleiders allemaal bedankt voor hun inzet, omdat André en Arjan & Edith er zaterdag niet meer bij zijn. Ze kregen allemaal een fles originele Kriekenwijn uit de Hoeksche Waard. André vermaakte de boel door een anekdote over de fanfare en sigaren en een hilarisch verhaal over de bezoekers van de herberg, die het kaarsje maar niet uitgeblazen kregen. Ook Bas deed een duit in het zakje met een Hoeksche Waards verhaal. De zusjes Sus en Sas waren als altijd ook weer present met het raden van liedjes. De strijd was heftig, vooral de solisten waren heel fanatiek. Het eindigde in een gedeelde eerste plaats. Zo was er alweer een avond voorbij, tenminste, voor de meesten onder ons, er zijn er natuurlijk altijd die tot in de kleine uurtjes doorgaan.

De volgende morgen in de bus zei de gids dat ze toch gelijk gekregen had, het regende. Maar hoe dichter we in de buurt van Terezin kwamen, hoe droger het werd en af en toe kwam er een waterig zonnetje door. Na een rondrit door het stadje zelf, al indrukwekkend, het lijkt een spookstadje, kwamen we bij de begraafplaats. Wat was het indrukwekkend en ontroerend om daar te staan en over al die graven uit te kijken, met in het midden dat kruis en op de achtergrond de Davidsster en dan te zingen “Blijf bij mij Heer, want de avond is nabij”. Onder leiding van een gids bekeken we daarna het kamp en hoorden we hoe het er daar aan toe ging. Je weet het allemaal uit de boeken of van TV maar om daar te staan en lopen is toch wel heel wat anders… Ik was er stil van. Dat valt niet in woorden uit te drukken.

En dan moest je toch even de knop omzetten, want ’s middags gaven we een concert in de St. Salvatorkerk. Eerst de kleding naar de kerk en daarna tijd om te lunchen. Na een goede generale, met opeens aan het eind een dirigente, mochten we opnieuw een schitterend concert geven voor een zeer enthousiast publiek. Diverse mensen in het publiek waren ook op dinsdag al bij ons concert geweest. Adri vertelde ons later dat mensen zo ontroerd waren omdat ze het soort muziek wat wij zingen niet kennen. Na het concert gingen we met een voldaan gevoel naar het restaurant in de stad om daar gezellig met elkaar te eten. Als verrassing hadden de meisjes van MCT voor live muziek gezorgd en er werd enthousiast meegegalmd met “Tulpen uit Amsterdam” en men waagde zich zelfs aan een dansje. Zo was ook dit weer een dag, die heel veel indrukken had achtergelaten.

Om half acht al in de bus op weg naar Dresden. Daar kwamen we mooi op tijd aan. De bus bracht ons in de binnenstad, mocht eigenlijk niet, maar we stonden direct midden in het centrum, waarna we allemaal op eigen houtje de stad mochten bekijken. De Frauenkirche was zeer de moeite waard, evenals de Fürstenzug en het Zwingel met z’n prachtige binnentuin. We begonnen ook mooi droog, maar zo tegen dat we naar de bus moesten begon het toch weer aardig te plenzen. We zaten dit keer in twee verschillende hotels, maar eten zouden we gezamenlijk doen. De kamers zeer comfortabel, gelukkig met een wat minder hard bed. Ook het eten was prima verzorgd met kloβen en rotkraut. Toen de bus weer in op weg naar de Annenkirche voor ons laatste concert, waar we ook erg naar uitkeken, samen met het koor de Gospel Singers, hoe zou dat gaan. Het bleek bij de generale dat zij ‘O happy day’ toch wel iets anders hadden ingestudeerd. Maar met het enthousiasme van hun dirigent en onze mappen dicht, dat moest het helemaal gaan worden. Na een peptalk van Adri gingen we er met frisse moed tegenaan en zetten we ook daar een goed concert neer, de koorleden van het andere koor waren heel enthousiast. En ‘O happy day’ swingde de pan uit. Na nog wat napraten onder het genot van een drankje was het zo zoetjes aan bedtijd.

Zaterdag, vandaag terug naar Nederland. Aan een prachtige reis komt een einde. Na een lange dag bussen komen we in Echteld aan waar we in de Oude Duikenburg nog genieten van een voortreffelijk diner, en jawel, met frietjes! En ijs na. Adri vertelde ons hoe hij de week beleeft had. Geweldig, om zo met elkaar als een grote familie dit te mogen beleven. Het was mijn eerste keer, Adri zei eens tegen mij: “Pas maar op, als je met dat virus besmet bent...” Nou, het klopt, ik ben besmet en ik betwijfel of ik er nog van afkom! Bestuur, jullie enorm bedankt voor al jullie geweldige inzet, het was fantas-tisch. Maar bovenal dank aan onze God en Vader voor Zijn bescherming en Zijn zegen die met ons mee gingen deze reis.

Webmasters: Fam. van den Bergh
Terug naar de inhoud